Rahmetli Erkin Koray’ın dediği gibi zaman her geçen yıl çok daha hızlı geçiyor sanki. Ömürler bitiyor, sevdiğimiz dostlar aramızdan ayrılıyor, zaman su gibi akıp geçiyor. 2024 ün son çeyreğinde olduğumuz gibi. Ekonomik zorlukların hemen hemen her sektörde baş gösterdiği bu günlerde ayakta kalma çabası ile iş hayatına devam etmek durumunda kalan arkadaşlarımız için hayli yorucu bir yıl oldu. İşin kötüsü 2025 için şimdiden pek de iyimser bir tabloyu kimse çizmiyor. Nimet ablanın yolunu tutacak yine insanlar…

10 Ekim tarihinde 300’e yakın sektör temsilcimizin katılımı ile 13. Zirvemizi de başarı ile gerçekleştirdik. Bu ayki yazımda zirvede konuştuğumuz bazı konuları biraz daha açmak istiyorum. 

Tüm sene boyunca global ölçekte diğer ülke ve kıta kalıpçıları ile aynı şartlarda yarışmadığımız için bunların getirdiği yüksek enflasyon ve kredi faizleri ile mücadele ediyoruz. Son dönemde 6 kata yakın işgücü maliyetine rağmen döviz kurlarındaki düşük artış değerleri özellikle ihracat anlamında bizi daha açmaza soktu. Türk kalıpçılığı olarak özellikle işgücü anlamında tercih edilme özelliğimizi kaybetme noktasına geldik ki bazı sektörlerde tekstil  başta olmak üzere Mısır, Fas ve Cezayir gibi ülkelere kaptırdık. 

Türkiye kalıp fiyatları Avrupa dan pahalı mı gerçekten? 
Aşağıdaki tablodaki sayısal değerlere göre bakarsanız değil. Fakat Avrupa kalıpçılarının son dönemde Çin’i yoğun şeklide kullanması nedeni ile dolaylı olarak pahalı duruma düştük bu doğru. Diğer acı bir gerçek ise de Çin kalıp kalitesinin artık gayet iyi seviyede olduğu. Tabi bu tüm kalıpçılar için geçerli değil ama %70-80 oranında iyi kalıplar. Bizden %30-40 daha ucuz ve neredeyse yarı terminlerde. 

Bu durumda Başkan sizde böyle söylerseniz biz daha ne yapalım dediğinizi duyar gibiyim. Burada çıkış yolu Amerika’yı yeniden keşfetmek yerine bu adamlar nasıl oldu da bu hale geldi sorusuna cevap aramak olacak. 

En büyük desteği Çin devletinden alıyorlar, yetişmiş eleman bulma gibi bir dertleri yok ve kısa yoldan para kazanma gibi bir dertleri de yok. İşin değeri ne ise ona göre çalışıyorlar. Diğer bir konu ise nerdeyse olmayan %0,5 enflasyon ve %4,25 faiz oranı rekabet güçlerini arttırıyor. Bizde %50 faiz oranı ve %52 enflasyon. Bu iki durum zaten onları avantajlı hale getiriyor. Türkiye 85 milyon , Çin 1,5 milyar. Üstün yetenekli ve başarılı insan çıkma olasılığı 18 kat daha fazla. Öncelikle ülke ekonomik verilerimizin lehimize en kısa sürede döndürülmesi gerekmekte. Aksi halde patinajdan başka bir şey yapamayız. Sonrasında yetişmiş elemanlarımızı elde tutmak ve yenilerini kazandırmak için kendi iç eğitim sistemimizi hızlandırmalıyız. Sonrasında global müşterilerimize Avrupalı olmamızın avantajlarını lokasyon, uzaklık, servis sonrası hizmet gibi anlatarak iş kazanmalıyız. Yurtiçinde ise OEM ve Tier1 bazında firmalarımızın yerli kalıpçı tercihlerini arttırmasıdır ki ben kendi çalıştığım firmada göreve geldiğim 2022 Eylül ayından bu yana bir tane işi yurtdışına vermedim. Diğer OEM ve Tier1 firmalarda aynı zihniyette ilerler ise bir nebze de olsa iş potansiyeli artar. Pandemiyi unutmayalım. 

Diğer bir açıdan lütfen aşağıdaki tabloyu anlamaya çalışalım. Aslında çözüm yollarından bir tanesi de gözümüzün önünde. Bizde en büyük zafiyet Sürdürülebilirlik noktasında. Çok iyi başlıyoruz ama sonunu getirmiyoruz bir nedenle. Artık gelecek ve karlı işler teknolojik değeri yüksek işlerde. Yaptığımız işlere teknolojik değer katmakta. K fuarında çalışan enjeksiyon kalıplarına bakarken ki hayranlığımızı unutmuyoruz değil mi. Artık aynı tezgahlar bizde de var hatta daha iyileri. 

Firma olarak devletimizin bu ülkelere koyacağı ek vergiler ile kalkınmamızı ve korunacağımızı bekleme bana göre çok uzak bir ihtimal. Zaman çok çalışıp az harcamak zamanı demedi demeyin.

Saygılarımla.